જાદુઈ નગરની મુસાફરી અને સફળતાનું રહસ્ય - બોધ વાર્તા

ખૂબ દૂર એક સુંદર અને હર્યુંભર્યું ગામ હતું, જેનું નામ 'જ્ઞાનપુર'. આ ગામના લોકો ખૂબ જ સુખી હતા, કારણ કે ત્યાંના બાળકોને ભણવાનો અને નવી વસ્તુઓ શીખવાનો ખૂબ શોખ હતો. પણ આ જ ગામમાં આર્યન નામનો એક છોકરો રહેતો હતો. આર્યન હોશિયાર તો હતો, પણ તેને થતું કે, "આખો દિવસ આ ચોપડીઓ વાંચીને શું ફાયદો? મારે તો બસ જલસા કરવા છે અને મોટો માણસ બનવું છે."તેને લાગતું કે સફળ થવા માટે ભણવાની જરૂર નથી, બસ નસીબ જોઈએ.

એક દિવસ આર્યનને તેના દાદાના જૂના પટારામાંથી એક જૂનો નકશો મળ્યો. નકશા પર લખ્યું હતું — "સફળતાના શિખરનો રસ્તો". આર્યન તો કૂદવા લાગ્યો! તેને લાગ્યું કે હવે તેને ભણવાની જરૂર નહીં પડે, આ નકશો તેને સીધો સફળતા સુધી પહોંચાડી દેશે.તેણે પોતાની નાની બેગ ભરી અને કોઈને કહ્યા વગર નકશા મુજબ મુસાફરી શરૂ કરી. તેની સાથે તેનો પાળેલો કૂતરો 'શેરુ' પણ હતો

'ચાલતા-ચાલતા આર્યન એક ગાઢ જંગલમાં પહોંચ્યો. ત્યાં રસ્તો બે ભાગમાં વહેંચાતો હતો. વચ્ચે એક મોટો પથ્થર હતો જેના પર વિચિત્ર ભાષામાં કંઈક લખ્યું હતું. આર્યને શાળામાં જ્યારે શિક્ષક ભાષા અને જોડણી શીખવતા હતા, ત્યારે ધ્યાન આપ્યું નહોતું.ત્યાં એક પોપટ બોલ્યો, "બેટા, આ પથ્થર પર જે સૂચના લખી છે તે વાંચીશ તો જ સાચો રસ્તો મળશે, નહીંતર તું ખાડામાં પડીશ!"આર્યને ખૂબ પ્રયત્ન કર્યો. તેણે મગજ દોડાવ્યું અને યાદ કર્યું કે તેના ગુજરાતીના પુસ્તકમાં આવા શબ્દો આવતા હતા. માંડ-માંડ તેણે વાંચ્યું: "ડાબે જશો તો કાંટા છે, જમણે જશો તો મહેલ છે." જો આર્યનને વાંચતા ન આવડતું હોત, તો તે ચોક્કસ મુસીબતમાં મુકાઈ ગયો હોત. તેને પહેલીવાર સમજાયું કે વાંચવું કેટલું જરૂરી છે!

આગળ વધતા એક વિશાળ નદી આવી. નદી પર એક લાકડાનો પુલ હતો, પણ તે અધૂરો હતો. બાજુમાં કેટલાક પાટિયાં પડ્યા હતા. ત્યાં એક બોર્ડ હતું: "આ પુલને પૂરો કરવા માટે તમારે પાયથાગોરસ કે ગણિતના સરવાળાની જરૂર નથી, બસ એટલું ગણો કે પુલની લંબાઈ ૧૦ ફૂટ છે અને તમારી પાસે ૨-૨ ફૂટના કેટલા પાટિયાં જોઈએ?"આર્યન વિચારમાં પડી ગયો. જો તે ખોટી ગણતરી કરે, તો પુલ તૂટી જાય અને તે નદીમાં પડી જાય. તેણે ગણતરી કરી: $2 \times 5 = 10$. તેણે ૫ પાટિયાં ગોઠવ્યા અને પુલ તૈયાર થઈ ગયો! તેને સમજાયું કે ગણિત માત્ર પરીક્ષા માટે નથી, પણ જીવન બચાવવા માટે પણ છે.

સાંજ પડવા આવી હતી. આર્યન એક અંધારી ગુફા પાસે પહોંચ્યો. ગુફામાં ખૂબ જ ઠંડી હતી. તેને આગ પ્રગટાવવી હતી, પણ તેની પાસે દિવાસળી નહોતી. તેને અચાનક વિજ્ઞાનના સાહેબની વાત યાદ આવી કે બે પથ્થરો ઘસવાથી ગરમી પેદા થાય છે અને તણખો ઝરે છે.તેણે બે ચકમક પથ્થર શોધ્યા, તેમને જોરથી ઘસ્યા અને સૂકા પાંદડામાં આગ પ્રગટાવી. તે રાત્રે તે હૂંફમાં સૂઈ શક્યો. તેને ગર્વ થયો કે તેને વિજ્ઞાનનું આ નાનું સરખું જ્ઞાન કામ લાગ્યું.

બીજા દિવસે સવારે તે નકશા મુજબ શિખર પર પહોંચ્યો. ત્યાં તેને સોનાના સિક્કા કે હીરા-મોતી ન મળ્યા. ત્યાં એક સુંદર બગીચો હતો અને વચ્ચે એક મોટો અરીસો હતો. અરીસા પાસે એક વૃદ્ધ જ્ઞાની પુરુષ બેઠા હતા.આર્યને પૂછ્યું, "દાદા, હું તો સફળતા મેળવવા આવ્યો હતો, અહીં તો કંઈ નથી!"દાદા હસ્યા અને કહ્યું, "બેટા, તેં રસ્તામાં શું જોયું? તેં વાંચતા શીખ્યું એટલે તું રસ્તો શોધી શક્યો. તેં ગણતરી કરી એટલે તું નદી પાર કરી શક્યો. તેં વિજ્ઞાનનો ઉપયોગ કર્યો એટલે તું ઠંડીથી બચી શક્યો. આ જ્ઞાન જ તારી સફળતાની ચાવી છે."તેમણે આગળ સમજાવ્યું, "ભણવું એટલે માત્ર ગોખણપટ્ટી કરવી એવું નથી. ભણવું એટલે દુનિયાને સમજવાની શક્તિ મેળવવી. જે બાળક પાસે જ્ઞાન છે, તેની પાસે આખી દુનિયાની સંપત્તિ છે.

આર્યન ગામ પાછો આવ્યો, પણ હવે તે પહેલા જેવો આળસુ આર્યન નહોતો. તે હવે વર્ગમાં સૌથી પહેલા પહોંચતો. તે દરેક વિષયને રસથી ભણતો કારણ કે તેને ખબર હતી કે દરેક પાઠ તેને જીવનના કોઈને કોઈ વળાંક પર કામ લાગવાનો છે.ગામના લોકો જોતા રહી ગયા કે જે છોકરો ભણવાથી ભાગતો હતો, તે આજે ગામનો સૌથી સમજદાર છોકરો બની ગયો હતો. તેણે 'પહેલું પગલું' ભરી લીધું હતું - સફળતા માટે મહેનત અને શિક્ષણનું પગલું!

વાર્તાનો બોધ:બાળમિત્રો, સફળતાની કોઈ જાદુઈ લાકડી હોતી નથી. તમારી ચોપડીઓ જ તમારો નકશો છે અને તમારા શિક્ષકો તમારા માર્ગદર્શક. જો તમે આજે મન લગાવીને ભણશો, તો કાલે દુનિયાના કોઈપણ ખૂણે તમે સફળ થઈ શકશો.